خانه دختــر [شـهرام شاه حسینی-1395] ***1/2

مكاشفه در باب يك جشن ناتمام<//span>

براي فيلم خوب و مهمي كه تيغ سانسور پاره پاره اش كرده چه ميتوان نوشت؟. فيلمي روان، پر از ريزه كاري هاي جدي روايي و حس تعليق كه در نيمه اول فوق العاده است اما در نيمه پاياني گنگ و سراسيمه ميشود. حال اين پريشاني پيامد سانسور است و يا بي مميزي هم چنين بوده، قابل قضاوت نيست. زيرا نمي دانيم چه بر سر فيلم آمده و كجاي آن برش خورده، اما يقينا همه حفره هاي محصول پيش رو از آن فيلمساز نيست. بگذريم ...<//span>

خانه دختر صرف نظر از مضمونش، كاري مي كند كه بي محل كردن آن را از سوي هر مخاطبي عملا غيرممكن مي كند. و آن ايجاد تعليقي كارامد در خدمت روايت و و از آن مهمتر هدف است. <//span>

كشف راز مرگ مبهم دختري در شب قبل از ازدواج. مي بينيد؛ خواندن همين نيم خط كنجكاوتان كرد!. حال خوبي فيلم اين است كه اين حس كنجكاوي را شوخي نمي گيرد و آنرا به نفع فروش خود دستاويز نمي كند. بلكه سر نخ را مي گيرد و با طمانينه و وقاري بسيار بالاتر از كلاس سينماي امروز ايران، رد انتهايش را همراه مخاطب مي گيرد. اما صد افسوس در جايي قدري شبيه اوج به تيغ سانسور يا ناشي گري فيلمساز!!! (معلوم نيست) نخ ازكف داده و بلاتكليف زير پايي مي كشد به هر چه با زحمت و دقت بنا كرده.<//span>

گناه اين افسوس بر گردن هر كه هست، قطعا نابخشودني است!!! پ.ن: با همين وضع بلاتكليف، يكي از بهترين هاي سال، قطعا.<//span>

آرش سیاوش

برچسبها: خانه دختر, شهرام شاه حسینی, نقد کوتاه, سینمای ایران, سینمای خانواده

Written By Arash Siavash at Hour 14:16 | LINK |