اژدها وارد می شود [مانی حقیقی-1395] *1/2

این حماقت بی پایان ما ....

در جایی از فیلم مانی حقیقی پس از شرح ماجرای پیدا کردن محتویات جعبه ای قدیمی متعلق به پدربزرگش، ابراهیم گلستان، رو به دوربین می گوید: «با خودم گفتم، این فیلمو باید ساخت».

در واقع «اژدها وارد می شود» ثمره همین هیجان آنی پس از برخورد با ملات آماده، عجیب و تا اندازه ای بکر است و تنها موفق می شود به اندازه همین هیجان، کشش و جذابیت ایجاد کند. هرچند که این توفیق البته محصول هوشمندی، خلاقیت و حتما طبع فریبکار حقیقی در سر هم بندی داشته های مسبوق به سابقه ای است که ردش به حدود نیم قرن پیش می رسد. جلوه این ذکاوت مثلا در گزاره های مستندی است که از زبان اشخاص واقعی در لابلای فیلم می شنویم بطوریکه با بخشیدن جلوه ای مستند و واقعی از یک رخداد غریب و مافوق طبیعت، می تواند خاستگاه هیجان و علاقه هر بیننده ای را بر انگیزد. این نکته دقیقا اصلی ترین ستون بنای فیلم است، اینکه بیننده بپذیرد آنچه را خرافی و موهومی می پندارد، در واقعیت ما به ازایی بیرونی داشته و این هم سندش. این هم باقیمانده آدم های بجا مانده از آن دوران که البته مورد تایید چهره های موجه و قابل اعتمادی مثل صادق زیباکلام و سعید حجاریان هم هستند. پس دیگر جای تردید نیست. مانی حقیقی با کسی شوخی دارد، او نوه ابراهیم گلستان بزرگ است و اهل مزاح هرگز...

اینگونه است که حقیقی به همین راحتی بیینده را می فریبد. اینجاست که معتقدم او تیز و با هوش است. در واقع همین زیرکی است که «اژدها وارد می شود» را دیدنی می کند. اما فقط دیدنی، و نه پذیرفتنی. یک بار فریب بس است و البته یک بار احساس ساده لوحی. آری، ساده لوحی. حقیقی از مسئله وجود جن و اژدها و ابلیس، با بساطی خوش رنگ و خوش صدایی که جلویمان می چیند برای ساعتی ما را بازی می دهد و حماقتمان را مصادره به مطلوب می کند. او اژدها را چنان وارد می کند که به کل از یاد می بریم مسئله و موضوع فیلم را.

راستی مسئله چه بود؟ اینکه آیا اژدهایی در کار هست یا نه؟ و یا کشف راز گم شدن صدابرداری که اگر گم نمی شد، امروز دیگر خبری از اژدهای حقیقی نبود. اما حماقت ما چه؟؟؟؟....

آرش سیاوش

فیلمولوژی-آبان 95

برچسبها: اژدها وارد می شود, مانی حقیقی, نقد کوتاه, سینمای ایران متولد 65 [مجید توکلی-1395] *1/2...