نفس [نرگــس آبــیار-1395] 1/2

خاطرات مبهم

نفس فيلم بلاتكليفي است. تصويري گنگ و پراكنده در ذهن فيلمساز كه روياي عينيت بخشيدن به آنرا داشته. از اين رو آنچه ميبينيم شبيه يك فيلم نيست بلكه كولاژي از خاطرات گرد و خاك گرفته فيلمساز از روزگار گذشته است. درست مثل يك كليپ. نفس همين است. يك خاطره تصوير شده. و خاطره فيلم نمي شود يا به بيان بهتر براي فيلم شدن به چيزي بسيار بيشتر از آنچه "نفس" دارد نيازمند است. و فيلمساز ما اين را در نيافته. از اين رو فيلمش اينقدر درمانده و سردرگم است و مدام در يك حلقه كوچك دور خود مي چرخد و خاطره اش را تكرار مي كند و خلاصه حوصله را سر مي برد. از روستا به شهر مي رود و از شهر به يزد و برعكس و دوباره همين. و فيلمساز در نهايت براي فرار از اين ورطه بي پايان، فريبكارانه دست به دامان مرگ مي شود و به پاياني تراژيك مي رسد. غافل از آنكه هنوز روح زندگي را نيافريده!!! و فقط خاطره گفته!! پيشروي تاريخي فيلمساز در تاريخ انقلاب هم بيشتر مثل يك شوخي است تا تاريخ نگاري. (كافي است "فارست گامپ" را ديده باشيد تا عيار تاريخ نگاري دستتان بيايد.)

آرش سیاوش

برچسبها: نفس, نرگس آبیار, نقد کوتاه, سینمای ایران متولد 65 [مجید توکلی-1395] *1/2...